Op de clubavond, op één van de tafels, stond een bord, onbemand en leeg op twee koningen en twee pionnen na. Een stelling. Ik verdenk Piet Hein Koning ervan de uitdaging te hebben geplaatst. Iedereen kwam wel even schuiven en beweringen doen.
Als je het mechanisme een keer gezien hebt doe je nooit meer een snelle logische zet, behalve in tijdnood misschien.
Het is altijd een verrassing tegen wie je moet in Hillegom. Het thuisspelende team wisselt veel van bord. Jan Havenaar speelde bijvoorbeeld aan bord 6 tegen Frans Arp, een partij die ook op een hoger bord uitgevochten had kunnen worden. Frans verloor overigens vanuit goede stelling. Colleen was ziek dus we schoven allemaal een bordje op. Sterkte Colleen! Joost Jansen was bereid om vanuit het verre Deventer in te vallen op bord 5. Hulde voor de inzet, maar hij verloor helaas na een op het oog mislukte opening. Loek Veenendaal op bord 1 hield vaardig een ongelijke lopereindspel remise tegen de onvoorspelbare Rudolf Kat. Sander Schilthuizen op 2 nam remise door eeuwig schaak. De partij had een andere afloop kunnen krijgen na zet 17 in de volgende stelling:
De partij met commentaar van Sander ontwikkelde zich vanaf zet 8 als volgt:
Op bord 3 trof ik Theo Bakker die mij een paar jaar geleden versloeg in dezelfde Weense opening. Ik had toen, na de partij, verbeteringen gevonden voor het witte spel, maar deze keer kwam een andere variant op het bord. Zwart gebruikte zeer veel tijd en ik kon licht spelen in een aanval die vanzelf liep.
Aan bord 4 verzamelden de toeschouwers zich in de loop van de avond bij de partij Peter Pijpers en onze onverwoestbare Leo Littel. Leo had goed gestaan, misschien zeer goed (ik heb de partij niet), maar gaf wat weg. Beiden voorzien van wat glaasjes/glazen doken een eindspel in met ongelijksoortig materiaal. Witte loper, paard en pionnen tegen een kluitje zwarte pionnen en een toren die de witte koning afsneed. Peter speelde het niet op zijn sterkst en Leo haalde met snel en geraffineerd spel in tijdnood, de witte winstkansen onderuit. Don Leo beweerde achteraf, toen wij hem complimenten gaven, vroeger altijd zo te spelen. Een remise om trots op te zijn. Het bracht de eindstand op 3½-2½ voor De Uil.
30 maart gaan we voor de laatste ronde naar Nieuw Vennep. De Vennep staat onderaan, maar geen enkel team mag je onderschatten. Ze wonnen wel van Hoofddorp en speelden gelijk tegen De Uil. Wij hebben de meeste bordpunten in de poule.
De ratings bij de uitslagen zijn die van het begin van het seizoen.
Pionneneindspelen zijn verraderlijk. Geef uw verslaggever een pionneneindspel in een blitzgame op internet en hij verliest het steevast op tempo. Ondanks de sterke uitdunning aan zetten, kun je je makkelijk verrekenen. Afgelopen donderdag ontstond er zo’n eindspel in de partij Eiselin-Schilthuizen. Omstanders meenden dat de witspeler de zege binnen handbereik had, en de witspeler zelf ook.
Een paar borden verder speelde Aad de Bruijn tegen Robert Balm. Uit de diagramstelling ontstond een interessant toreneindspel. Aad: Roberts praktische stijl van spelen botst altijd met mijn quasi-diepzinnige verzinsels. Ook in deze partij is Roberts evaluatie van mogelijke eindspelen sterk. Beiden hebben we last van ongegrond optimisme en dat werkt blunders in de hand, zoals blijkt uit het onderstaande fragment:
Terug naar het pionneneindspel Eiselin-Schilthuizen. Kijkt u even mee. Het pionneneindspel ontstond uit een dubbeltoreneindspel:
Conclusie: 29. f2-f4+ is wel grappig, maar verliezend. Wit hoeft in de uitgangsstelling (hieronder) trouwens niet te slaan op e5. Hij kan ook afwachten. Wat gebeurt er dan?
Loek Veenendaal opperde nog een andere manier waarop wit kan spelen: niet slaan op d5, a3-a4 doorzetten en dan promoveren met de b-pion. De speelwijze zweefde door mijn hoofd tijdens de partij. Dan krijg je een variant als deze:
Rest de opmerking dat dit eindspel een stuk gunstiger uitpakt voor wit met een pion op h2 in plaats van op h3, waarschijnlijk gewonnen is, is mijn inschatting, omdat de zwarte koning een omweg moet maken om pion g2 op te halen (na 39 …Kxf4).
Schill